فرد از نتیجه ای می ترسد که اتفاق بیفتد و آن زیان و آسیب به خود یا دیگران است..... سوالم اینست که اگر فرد خودش مواجهه ای ترتیب دهد و از رواندرمانگر این اطمینان را نگیرد که واقعا این مواجهه مثلا باعث آسیب رسیدن به تو یا دیگران نمی شود برای افزایش اعتماد بنفسش بهتر نیست؟... می تواند بر این تردید که نکند این کار من واقعا دیگران را هپاتیتی کند غلبه کند و هم مثلا با زدن دهان خود به شیر آب هم بر این ترسش که نکند دیگران را هپاتیتی کند غلبه کند و هم تردیدها را از بین ببرد که واقعا این کار نکند دیگران را هپاتیتی کند....... یعنی اینجور نباشد که با اطمینان رواندرمانگر با پیش فرض به مواجهه بپردازد که ته ذهنش خیالش راحت است که  خوب رواندرمانگرم این مورد خاص رو گفته که انتقال هپاتیت صورت نمی گیره... با تکیه بر رواندرمانگر به جنگ با این ترسش بره... تک و تنها نره.... باز هم آویزون بشه...