دانشمندان  فرض مي كنند كه رفتارهاي آييني مبتلايان به وسواس  فقط به خاطر اثرشان بر كاهش بلافاصله ناراحتي ادامه نمي يابند،  بلكه همچنين تا حدي نياز به قطعيت، قبل از خاتمه فعاليت را برآورده مي سازند.  حمايت از اين ديدگاه از مطالعاتي برمي خيزد كه نشان مي دهند  آزمودني هاي مبتلا به وسواسي در مقايسه با ساير گروه ها محتاط ترند، وقت بيشتري صرف طبقه بندي اشياء مي كنند و به دفعات بيشتري درخواست تكرار اطلاعات را دارند. مبتلايان به وسواس افرادي هستند به شدت مردد و به سختي تصميم گيري مي كنند.  آنان نسبت به صحت تصميمات خود نيز ترديد بيشتري دارند. كارگروه شناخت هاي وسواس – اجبار فرض مي كند كه مشكلات تصميم گيري ممكن است از باورهاي مربوط به نياز به قطعيت برخيزد.